ჩემი ბარსელონა: ექვსი დღე გაუდის ქალაქში

ბარსელონაში გამგზავრებამდე მეგონა, რომ კარგად ვიცოდი, სად მივდიოდი. ათასჯერ მქონდა ნანახი საგრადა ფამილიას კოშკები, პარკ გუელის ფერადი მოზაიკა და ხმელთაშუა ზღვის სანაპირო. მაგრამ ქალაქში ჩასვლის შემდეგ მივხვდი: ბარსელონა ფოტოზე დანახულზე გაცილებით ხმაურიანი, თბილი და წინააღმდეგობრივია.

აქ შუა საუკუნეების ვიწრო ქუჩებს რამდენიმე კვარტალში გაუდის თითქმის ზღაპრული სახლები ცვლის, საზეიმო ტაძრების გვერდით კი ბაზრები, პატარა ბარები და აივნებიდან გადმოფენილი სარეცხი ჩვეულებრივ ცხოვრებას აგრძელებს.

ჩემი მოგზაურობა ქუთაისის აეროპორტიდან დაიწყო.

ავიაბილეთი ქუთაისიდან ბარსელონამდე

ნოემბრის დასაწყისში გამგზავრება სპეციალურად შევარჩიე. ზაფხულის სიცხე და ტურისტული პიკი დასრულებული იყო, მაგრამ ბარსელონაში ჯერ კიდევ რბილი, სასეირნოდ სასიამოვნო ამინდი იდგა.

ყველაზე მოსახერხებელი ვარიანტი Wizz Air-ის პირდაპირი რეისი აღმოჩნდა:

• მიმართულება: ქუთაისი — ბარსელონა;

• რეისი: W6 7919;

• გაფრენა: დაახლოებით 14:35 საათზე;

• ჩაფრენა: დაახლოებით 17:40 საათზე ადგილობრივი დროით;

• ფრენის ხანგრძლივობა: დაახლოებით 5 საათი;

• ორმხრივი ბილეთი: დაახლოებით 520 ლარი.

ტარიფში მხოლოდ პატარა ხელბარგი შედიოდა. ექვსდღიანი მოგზაურობისთვის ზურგჩანთა ავირჩიე — ასე დამატებითი ბარგის საფასურიც დავზოგე და ქალაქში გადაადგილებაც გამიმარტივდა.

ფანჯარასთან ვიჯექი. კატალონიის სანაპიროსთან თვითმფრინავი ღრუბლებს ქვემოთ დაეშვა და საღამოს მზეზე განათებული ზღვა გამოჩნდა. სწორედ მაშინ ვიგრძენი, რომ მოგზაურობა უკვე დაიწყო — არა აეროპორტში, არამედ იმ მომენტში, როდესაც უცნობი ქალაქი პირველად დავინახე ზემოდან.

აეროპორტიდან ქალაქის ცენტრამდე

Wizz Air-ის რეისი ბარსელონის El Prat-ის აეროპორტის მეორე ტერმინალში ჩავიდა. ტერმინალიდან გამოვედი და Aerobús A2-ის გაჩერებას მივყევი. ავტობუსი პირდაპირ Plaça de Catalunya-მდე მიდის.

ერთი გზა დაახლოებით 7,75 ევრო, ანუ 23 ლარი ღირდა. მგზავრობას დაახლოებით 35 წუთი დასჭირდა.

აეროპორტიდან მეტროთიც შეიძლება წასვლა, მაგრამ საღამოს, ზურგჩანთითა და ჯერ კიდევ უცნობ ქალაქში, პირდაპირი ავტობუსი უფრო მარტივი არჩევანი იყო.

საცხოვრებლად პატარა სასტუმრო Universitat-ის მოედნის მახლობლად შევარჩიე. ხუთი ღამის ღირებულება დაახლოებით 390 ევრო — 1 165 ლარი გამოვიდა. ოთახი პატარა იყო, თუმცა მდებარეობა იდეალური: Plaça de Catalunya, რამბლა და Passeig de Gràcia ფეხით რამდენიმე წუთში მქონდა.

ჩემოდანი არ მქონდა, ამიტომ ნივთები ოთახში დავტოვე და მაშინვე ქალაქში გავედი.

პირველი საღამო — Plaça de Catalunya და რამბლა

Plaça de Catalunya ქალაქის ორი სამყაროს შეხვედრის ადგილია. ერთ მხარეს ელეგანტური Eixample იწყება, მეორე მხარეს კი ძველი ბარსელონა და რამბლა ჩადის ზღვისკენ.

რამბლაზე პირველად გასეირნება ცოტა თეატრში მოხვედრას ჰგავდა. ქუჩის მსახიობები, ყვავილების კიოსკები, ტურისტები, ადგილობრივები, კაფეების მიმტანები და გამვლელებისთვის თვალის მიდევნებაში დახელოვნებული ჯიბის ქურდებიც კი ერთი დიდი წარმოდგენის მონაწილეები იყვნენ.

ტელეფონს ჯიბეში აღარ ვდებდი — პატარა ჩანთაში, ტანთან ახლოს ვინახავდი. ბარსელონა საშიში ქალაქი არ არის, მაგრამ ხალხმრავალ ადგილებში ყურადღება ნამდვილად საჭიროა.

ვახშმად პატარა ბარში შევედი და patatas bravas, პომიდვრიანი კატალონიური პური და ზღვის პროდუქტების პატარა პორცია შევუკვეთე. სასმელთან ერთად დაახლოებით 18 ევრო — 54 ლარი გადავიხადე.

ეს არ იყო მდიდრული ვახშამი, მაგრამ ღია ფანჯრიდან შემოსული ქუჩის ხმაური და ესპანური საუბრის სწრაფი რიტმი საკმარისი აღმოჩნდა იმის გასაგებად, რომ ბარსელონაში ვიყავი.

მეორე დღე — გოთიკური კვარტალი, კათედრალი და ბოკერიას ბაზარი

დილით Plaça de Catalunya-დან ფეხით გავემართე გოთიკური კვარტლისკენ. რამდენიმე წუთში ფართო ქუჩები გაქრა და მათ ნაცვლად ქვის ვიწრო გასასვლელები, თაღები და პატარა მოედნები გამოჩნდა.

Barri Gòtic-ში საუკეთესო მარშრუტი ზოგჯერ მარშრუტის არქონაა. ქუჩებში განზრახ დავიკარგე. ერთ მომენტში ჩაბნელებულ გასასვლელში მივდიოდი, შემდეგ კი მოულოდნელად მზით განათებულ Plaça Reial-ზე აღმოვჩნდი.

ბარსელონის კათედრალი

გოთიკური კვარტლის ცენტრში ბარსელონის კათედრალი დგას. მას ხშირად საგრადა ფამილიაში ურევენ, თუმცა ეს სრულიად განსხვავებული ტაძარია — უფრო მკაცრი, ბნელი და შუა საუკუნეების ბარსელონასთან დაკავშირებული.

ტურისტული ბილეთი 16 ევრო, ანუ დაახლოებით 48 ლარი ღირდა. ფასში შედიოდა მთავარი ტაძარი, შიდა ეზო და სახურავზე ასვლა.

კათედრალში პირველად სიჩუმემ იმოქმედა. გარეთ მოედანი ხალხით იყო სავსე, შიგნით კი სანთლების შუქი, მაღალი სვეტები და ჩუმი ნაბიჯების ხმა რჩებოდა. შიდა ეზოში თეთრი ბატები დავინახე — ქალაქის ხმაურის შუაგულში ეს ადგილი თითქმის სოფლის ეზოსავით მშვიდი ჩანდა.

სახურავიდან ძველი ბარსელონის სახურავები, სამრეკლოები და შორს საგრადა ფამილიას კოშკებიც გამოჩნდა.

ბოკერიას ბაზარი

კათედრალიდან რამბლაზე დავბრუნდი და Mercat de la Boqueria-ში შევედი. შესვლა უფასოა, მაგრამ ბაზარში ფულის დაუხარჯავად გავლა თითქმის შეუძლებელია.

ხილის ფერადი დახლები, დაკიდებული ლორი, ყველი, სანელებლები და ყინულზე დაწყობილი ზღვის პროდუქტები ერთდროულად ფოტოგენურიც იყო და ქაოსურიც.

ხილის წვენში, კროკეტებსა და ზღვის პროდუქტებში დაახლოებით 14 ევრო — 42 ლარი გადავიხადე. ყველაზე იაფი ადგილი ნამდვილად არ არის, მაგრამ ერთხელ ნახვა ღირს.

დღის ბოლოს ფეხით პორტამდე ჩავედი, კოლუმბის მონუმენტს გავუარე და ნავსადგურთან ჩამოვჯექი. იმ დღეს ტრანსპორტში არაფერი დამიხარჯავს — ძველი ქალაქის ყველა მთავარი ადგილი ფეხით მოვიარე.

მესამე დღე — საგრადა ფამილია და პარკ გუელი

ეს იყო მოგზაურობის ყველაზე მნიშვნელოვანი დღე — მთლიანად ანტონი გაუდის სამყაროს დავუთმე.

ქალაქში გადაადგილებისთვის T-casual ვიყიდე. ბილეთი 10 მგზავრობას მოიცავდა და 13 ევრო, დაახლოებით 39 ლარი ღირდა. აეროპორტის მეტროსადგურებზე ის არ მოქმედებს, მაგრამ ქალაქის შიგნით მეტროსა და ავტობუსებისთვის მოსახერხებელია.

როგორ მივედი საგრადა ფამილიასთან

Universitat-ის მეტროსადგურზე წითელ L1 ხაზზე ჩავჯექი, Tetuan-ის მიმართულებით წავედი და Monumental-ის სადგურიდან ტაძრამდე დაახლოებით ათი წუთი ფეხით გავიარე. სხვა მარტივი ვარიანტია L2 ან L5 ხაზით პირდაპირ Sagrada Família-ს სადგურამდე მისვლა.

ბილეთი წინასწარ, ოფიციალურ საიტზე ვიყიდე:

• ბაზილიკის ბილეთი აუდიოგიდით — 26 ევრო;

• ლარში — დაახლოებით 78 ლარი.

დროის კონკრეტული მონაკვეთი ავირჩიე. ბარსელონის ყველაზე პოპულარულ ადგილებში სპონტანურად მისვლა ყოველთვის კარგი იდეა არ არის — იმავე დღის ბილეთები ხშირად აღარ რჩება.

შეგრძნება, რომელსაც ფოტო ვერ გადმოსცემს

ტაძრის წინ ქუჩის კუთხიდან გამოვედი და თავი ავტომატურად მაღლა ავწიე. საგრადა ფამილია უბრალოდ დიდი შენობა არ არის. ის თითქოს იზრდება, მოძრაობს და სხვადასხვა მხრიდან სრულიად განსხვავებულ სახეს აჩვენებს.

შობის ფასადი ცოცხალი ქვის ტყეს ჰგავს — ფოთლებით, ფრინველებით, ადამიანებითა და ბიბლიური სცენებით. ვნების ფასადი კი გაცილებით ცივი და მკაცრია.

მაგრამ ყველაზე ძლიერი შთაბეჭდილება შიგნით მელოდა.

ფერადი ვიტრაჟებიდან შემოსული სინათლე სვეტებზე ნაწილდებოდა. ერთი მხარე ცივი ლურჯი და მწვანე იყო, მეორე — ნარინჯისფერი და წითელი. სვეტები ხეების ტანებს ჰგავდა და ჭერი თითქოს ქვისგან შექმნილ ტყეში იშლებოდა.

ტაძარში თითქმის საათ-ნახევარი გავატარე. რაღაც მომენტში აუდიოგიდიც გამოვრთე. ახსნა აღარ მჭირდებოდა — უბრალოდ მინდოდა, ამ სივრცეში ჩუმად ვყოფილიყავი.

საგრადა ფამილიადან პარკ გუელამდე

ტაძრიდან პარკამდე ტაქსით არ წავსულვარ. მეტროს Sagrada Família-ს სადგურზე L5 ხაზზე ჩავჯექი, Diagonal-ზე გადავედი მწვანე L3 ხაზზე და Lesseps-ის სადგურზე ჩამოვედი.

Lesseps-იდან პარკამდე დაახლოებით 20 წუთი ფეხით ვიარე. ბოლო მონაკვეთი აღმართია, ამიტომ კომფორტული ფეხსაცმელი აუცილებელია.

პარკ გუელის ბილეთი 18 ევრო — დაახლოებით 54 ლარი ღირდა.

პარკში ყველაზე ცნობილი ადგილი ფერადი სკამებით გარშემორტყმული ტერასაა. იქიდან ბარსელონა ზღვისკენ იშლება, წინა პლანზე კი ზღაპრულ სახლებს ხედავ.

ფერადი მოზაიკა ახლოდან გაცილებით საინტერესო აღმოჩნდა. მასში იდეალური სიმეტრია არ არის — გატეხილი კერამიკის ფრაგმენტები ქაოსურადაა შეკრული, თუმცა შორიდან ერთი მთლიანი, ცოცხალი ზედაპირი იქმნება.

პარკში ორი საათი გავატარე. საგრადა ფამილიას მონუმენტურობის შემდეგ პარკ გუელი უფრო თავისუფალ, თამაშით შექმნილ სამყაროს ჰგავდა. ორივე გაუდის ნამუშევარია, მაგრამ მათ შორის ისეთივე განსხვავებაა, როგორიც ტაძარსა და სიზმარს შორის.

მეოთხე დღე — Casa Batlló და La Pedrera

მეოთხე დილას Passeig de Gràcia-სკენ ფეხით წავედი. ეს ბარსელონის ერთ-ერთი ყველაზე ელეგანტური გამზირია, თუმცა ჩემი ყურადღება მაღაზიებზე მეტად ორი უჩვეულო შენობისკენ იყო მიმართული.

Casa Batlló

Casa Batlló-ს ფასადი შორიდანვე ჩანს. აივნები ზოგს ნიღბებს აგონებს, ზოგს — ძვლებს. სახურავი კი დრაკონის ზურგივითაა მოხრილი.

ონლაინ შეძენილი ძირითადი ბილეთი 39 ევრო — დაახლოებით 117 ლარი ღირდა. ეს მოგზაურობის ერთ-ერთი ყველაზე ძვირი სანახაობა იყო.

შიგნით თითქმის არც ერთი სწორი ხაზი არ დამხვდა. კიბეები, კარები, ჭერი და ფანჯრები თითქოს ზღვის ტალღის მოძრაობას იმეორებდა. ცენტრალური შიდა ეზო ზემოთ მუქი ლურჯია, ქვემოთ კი თანდათან ღიავდება — ასე გაუდიმ ბუნებრივი განათება ყველა სართულზე თანაბრად გაანაწილა.

ყველაზე მეტად ის გამაოცა, რომ შენობა მხოლოდ ლამაზი დეკორაცია არ არის. თითქმის ყველა უცნაურ ფორმას პრაქტიკული დანიშნულებაც აქვს: ჰაერის მოძრაობა, სინათლე, სითბოს განაწილება.

Casa Batlló-დან რომ გამოვედი, ჩვეულებრივი მართკუთხა შენობები რამდენიმე წუთის განმავლობაში ზედმეტად მოსაწყენი მეჩვენებოდა.

La Pedrera — Casa Milà

Casa Batlló-დან La Pedrera-მდე ფეხით დაახლოებით ათი წუთი ვიარე. ბილეთი 29 ევრო — დაახლოებით 87 ლარი ღირდა.

Casa Milà-ს ტალღოვანი ქვის ფასადი თავიდან მძიმე და მკაცრი მომეჩვენა, მაგრამ სახურავზე ასვლის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. საკვამურები ჩაფხუტიან მცველებს ჰგავდა, მათ შორის კი საგრადა ფამილიას კოშკები ჩანდა.

სახურავზე ძლიერი ქარი ქროდა. მოაჯირთან ვიდექი და ვფიქრობდი, რამდენად უცნაურია: შენობა საუკუნეზე მეტი ხნისაა, მაგრამ დღესაც უფრო თანამედროვე ჩანს, ვიდრე მის გარშემო აშენებული ბევრი ახალი სახლი.

Casa Batlló უფრო ფერადი და თეატრალურია, La Pedrera კი არქიტექტურულად უფრო მშვიდი და ღრმა. თუ ბიუჯეტი მხოლოდ ერთის მონახულების საშუალებას გაძლევთ, არჩევანი გემოვნებაზეა დამოკიდებული. მე ორივეს ნახვა არ მინანია.

მეხუთე დღე — პიკასოს მუზეუმი, ელ-ბორნი და ბარსელონეტა

დილით მეტროს ყვითელი L4 ხაზით Jaume I-ის სადგურამდე მივედი. იქიდან პიკასოს მუზეუმამდე დაახლოებით შვიდი წუთი ვიარე.

მუზეუმი Carrer de Montcada-ზე, ძველ სასახლეებშია განთავსებული. ბილეთი ონლაინ 14 ევრო — დაახლოებით 42 ლარი ღირდა.

პიკასო, რომელსაც ნაკლებად ვიცნობდით

მუზეუმში შესვლამდე მეგონა, რომ პიკასოსგან მხოლოდ კუბისტურ სახეებს, გატეხილ ფორმებსა და ერთმანეთში არეულ თვალებს ვნახავდი. აღმოჩნდა, რომ ექსპოზიციის ყველაზე საინტერესო ნაწილი მისი ახალგაზრდობაა.

ადრეულ ნამუშევრებში პიკასო საოცრად აკადემიური და ზუსტია. პორტრეტებსა და ჩანახატებში ნათლად ჩანს, რომ წესების დარღვევამდე მან ეს წესები სრულყოფილად ისწავლა.

დარბაზიდან დარბაზში გადასვლისას ვხედავდი, როგორ თავისუფლდებოდა მხატვარი რეალისტური ფორმებისგან და თანდათან საკუთარ ენას ქმნიდა. ეს პროცესი ჩემთვის დასრულებულ შედევრებზე უფრო საინტერესო აღმოჩნდა.

ყველაზე დიდხანს „Las Meninas“-ის ინტერპრეტაციებთან გავჩერდი. ერთი და იგივე ცნობილი კომპოზიცია პიკასომ მრავალჯერ გადააწყო, გაამარტივა და თითქოს ნაწილებად დაშალა.

მუზეუმიდან გამოსვლის შემდეგ ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს ცნობილი მხატვარი თავიდან გავიცანი — არა როგორც ხელოვნების სახელმძღვანელოს პერსონაჟი, არამედ როგორც ახალგაზრდა ადამიანი, რომელიც საკუთარ სტილს ჯიუტად ეძებდა.

ელ-ბორნიდან ზღვამდე

მუზეუმიდან Santa Maria del Mar-ის ეკლესიასთან გავიარე, შემდეგ Passeig del Born-ს გავუყევი და Ciutadella-ს პარკამდე მივედი.

პარკში შესვლა უფასოა. იქიდან Arc de Triomf-მდე ფეხით დაახლოებით ათი წუთია. წითელი აგურის ტრიუმფალური თაღი პარიზულ მონუმენტს არ ჰგავს — უფრო მსუბუქი და ქალაქის ყოველდღიურ ცხოვრებაში ბუნებრივად ჩართულია.

საღამოს ბარსელონეტას სანაპირომდე ჩავედი. საბანაოდ წყალი ჯერ კიდე თბილი იყო, ქვიშაზე უამრავი ხალხი იჯდა. ზოგი ბანაობდა, ზოგი ვარჯიშობდა, ზოგი ძაღლს ასეირნებდა, ზოგი კი უბრალოდ მზის ჩასვლას ელოდებოდა.

ფეხსაცმელი გავიხადე და რამდენიმე წუთით წყალში შევედი. მთელი დღე მუზეუმებში, ქვის ქუჩებსა და ძველ შენობებში გავატარე, ზღვა კი ქალაქს მოულოდნელად უფრო მსუბუქს ხდიდა. კარგია, რომ საცურაოდ ყველაფერი თან მქონდა - ცოტა ხანში მეც შევუერთდი ცურვის მოყვარულებს :)

მეექვსე დღე — მონჟუიკი და ბარსელონა ზემოდან

ბოლო სრული დღე Montjuïc-ის მთას დავუთმე.

Universitat-იდან L3 მეტროთი Paral·lel-ის სადგურამდე მივედი და იქვე მონჟუიკის ფუნიკულიორზე გადავედი. ფუნიკულიორი მეტროს სისტემის ნაწილია, ამიტომ დამატებითი ბილეთი არ დამჭირდა — T-casual-ის ერთი მგზავრობა საკმარისი იყო.

Parc de Montjuïc-ის სადგურიდან საბაგირო გზით ციხესიმაგრისკენ ავედი.

ორმხრივი ონლაინ ბილეთი 17,10 ევრო — დაახლოებით 51 ლარი ღირდა.

კაბინა ნელ-ნელა მაღლა ადიოდა. ქვემოთ პარკები და სპორტული ნაგებობები ჩანდა, ერთ მხარეს ქალაქი იშლებოდა, მეორე მხარეს კი პორტი, უზარმაზარი გემები და ზღვა.

მონჟუიკის ციხესიმაგრის გარშემო ფეხით გავიარე, შემდეგ საბაგიროთი უკან დავბრუნდი და ავტობუსით Museu Nacional d’Art de Catalunya-სკენ წავედი.

კატალონიის ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი

MNAC-ის საერთო ბილეთი 12 ევრო — დაახლოებით 36 ლარი ღირდა. მუზეუმი განსაკუთრებით ცნობილია რომანული ხელოვნების კოლექციით, მაგრამ ჩემზე თავად Palau Nacional-ის შენობამ და მისმა ტერასამაც დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა.

მუზეუმის კიბეებიდან Plaça d’Espanya და ბარსელონის გრძელი გამზირები ჩანდა. საღამოს სინათლეში ქალაქი უფრო წყნარი ჩანდა, ვიდრე ქვემოთ, ქუჩის დონეზე.

იქ მივხვდი, რომ ბარსელონა ჩემთვის მხოლოდ გაუდის ქალაქად აღარ რჩებოდა. ეს იყო პიკასოს ახალგაზრდობის, შუა საუკუნეების ქვის ქუჩების, კატალონიური იდენტობის, ზღვისა და ჩვეულებრივი ადამიანების ქალაქიც.

რა დამიჯდა ექვსდღიანი მოგზაურობა

ჩემი ძირითადი ხარჯები დაახლოებით ასე განაწილდა:

• ორმხრივი ავიაბილეთი — 520 ლარი;

• ხუთი ღამე სასტუმროში — 1 165 ლარი;

• აეროპორტის ავტობუსი ორივე მიმართულებით — 46 ლარი;

• T-casual, 10 მგზავრობა — 39 ლარი;

• საგრადა ფამილია — 78 ლარი;

• პარკ გუელი — 54 ლარი;

• ბარსელონის კათედრალი — 48 ლარი;

• პიკასოს მუზეუმი — 42 ლარი;

• Casa Batlló — 117 ლარი;

• La Pedrera — 87 ლარი;

• მონჟუიკის საბაგირო — 51 ლარი;

• MNAC — 36 ლარი;

• კვება ექვსი დღის განმავლობაში — დაახლოებით 450 ლარი.

საერთო ჯამში მოგზაურობა დაახლოებით 2 730 ლარი დამიჯდა. თანხაში არ შედის შოპინგი, დაზღვევა და აეროპორტამდე მისვლა საქართველოში.

ხარჯის შემცირება შესაძლებელია ჰოსტელის არჩევით, სუპერმარკეტში საკვების ყიდვით და რამდენიმე ფასიანი ღირსშესანიშნაობის მხოლოდ გარედან დათვალიერებით. ყველაზე ძვირი Casa Batlló და La Pedrera იყო — ორივე შენობის ფასადის ნახვა ქუჩიდან უფასოდ შეიძლება.

რას გავითვალისწინებდი მეორედ

ბარსელონაში ხელახლა რომ მივდიოდე, მთავარ ღირსშესანიშნაობებს ისევ წინასწარ დავჯავშნიდი. საგრადა ფამილიას, პარკ გუელისა და პიკასოს მუზეუმის ბილეთები კონკრეტულ საათზე იყიდება და პოპულარულ დღეებში სწრაფად სრულდება.

თან აუცილებლად წავიღებდი:

• ძალიან კომფორტულ ფეხსაცმელს;

• პატარა, წინ სატარებელ ჩანთას;

• მრავალჯერად წყლის ბოთლს;

• მსუბუქ საწვიმარს;

• ტელეფონის გარე დამტენს.

ქალაქში დღეში საშუალოდ 15–20 კილომეტრი გავიარე. მეტრო სწრაფი და გასაგებია, მაგრამ ბარსელონის აღმოჩენის საუკეთესო გზა მაინც ფეხით სიარულია. ყველაზე საინტერესო ფასადები, პატარა მოედნები და ადგილობრივი კაფეები ხშირად ორ ცნობილ ღირსშესანიშნაობას შორის მხვდებოდა.

ქალაქი, რომელიც დასრულებულად არ გეჩვენება

ბარსელონიდან დაბრუნების დილით Aerobús A2-ით ისევ აეროპორტისკენ წავედი. ფანჯრიდან ჯერ Plaça d’Espanya გაქრა, შემდეგ ქალაქის საცხოვრებელი კვარტლები და ბოლოს ზღვისკენ მიმავალი გზები.

ბარსელონა დასრულებული ქალაქის შთაბეჭდილებას არ ტოვებს. მისი მთავარი ტაძარი ჯერ კიდევ შენდება, ძველი უბნები ყოველდღიურად იცვლება და გაუდის შენობებიც თითქოს ქვის ნაცვლად ცოცხალი მასალისგანაა შექმნილი.

ალბათ სწორედ ამიტომ გიჩნდება დაბრუნების სურვილი. არა იმიტომ, რომ ყველაფერი ვერ მოასწარი, არამედ იმიტომ, რომ ამ ქალაქის ერთხელ და საბოლოოდ ნახვა შეუძლებელია.

ბარსელონა მხოლოდ ღირსშესანიშნაობების სია არ არის. ის არის ფერადი სინათლე საგრადა ფამილიას სვეტებზე, ქარი La Pedrera-ს სახურავზე, პიკასოს პირველი ნახატები, ზღვის ხმა ბარსელონეტაზე და საღამოს ქალაქი მონჟუიკის მთიდან.

ქუთაისში დაბრუნებისას ტელეფონში ასობით ფოტო მქონდა, მაგრამ ყველაზე მკაფიო მოგონებები მაინც ის მომენტები დარჩა, რომელთა გადაღებაც დამავიწყდა.